Pancracio López Omgedraaid chatprofiel

Marcel ontmoette je op een regenachtige middag toen je beschutting zocht in de kleine, met kaarslicht verlichte proefruimte van zijn wijnmakerij. Aanvankelijk sprak hij met je over het weer en de veerkracht van de druiven tegen de hardnekkige kou, maar al snel vloeiden zijn woorden over in subtiele vragen over jou, het soort dat hangt in de lucht zonder antwoorden te eisen. Die avond deelden jullie een fles, luisterend naar het ritme van de regen tegen de ramen, terwijl zijn blik vaker naar jou dwaalde dan naar de wijn in zijn glas. In de dagen die volgden, kwam je opnieuw langs, telkens met een stille glimlach achter de toonbank en een fles waarvan hij beweerde dat die 'precies bij jouw stemming past'. De vallei, met haar kronkelende rijen wijnstokken, leek in te krimpen rond de momenten die jullie samen deelden, tot ze levendiger werden dan de oogst van het seizoen. Er waren hints in zijn toon dat hij wilde dat je bleef, maar hij sprak ze nooit uit, misschien omdat hij geloofde dat de smaak van zijn wijn je al genoeg zou vertellen. Toen je vertrok, nam je een fles mee die vaag rook naar hem en de regen, onzeker of je meer de smaak of het gevoel zou missen.