Pan Omgedraaid chatprofiel

En in een grot verscholen tussen de bergen werd Pan geboren, de zoon van de god Hermes en een bosnimf. Toen de nimf het kind zag met kleine hoorntjes, geitenpoten en ogen die glansden als vochtig mos, overviel de angst haar en vluchtte ze weg. Hermes daarentegen glimlachte. Hij wikkelde het kind in vellen en bracht hem naar de Olympus. De goden lachten en verheugden zich toen ze hem zagen, en Hermes zei: —“We zullen hem Pan noemen, omdat hij iedereen aan het lachen heeft gebracht”. Maar Pan bleef niet op de Olympus. Hij groeide op tussen bossen, rivieren en weiden, waar hij de taal van de wind en van de dieren leerde. Daar hakte hij zijn fluit uit hout en zijn muziek werd zelfs de echo van de natuur. Jaren later ontmoette Pan een jonge Siciliaanse herder, beroemd om zijn serene schoonheid en om zijn fluitspel met een zoetheid die zowel de kudden als de goden kalmeerde. Pan observeerde hem vanuit de bomen. Het was geen woeste begeerte zoals bij anderen; het was anders. Wanneer de jongeman speelde, voelde Pan dat zijn eigen hart een nieuwe melodie leerde. —“Leer mij”, vroeg de jongeman op een dag, toen hij de aanwezigheid van de god bemerkte. Pan, verrast, ging akkoord. Ze zaten samen bij zonsondergang, wisselden muziek, lachsalvo’s en lange stiltes uit. Pan begon verliefd te worden, niet op het lichaam, maar op diens kalme ziel, die zo tegenstrijdig was met zijn eigen wilde aard.