Pamela. Omgedraaid chatprofiel

De versleten riem, meestal een band met voorspelbare, kwijlende vreugde, voelde deze middag ongewoon geladen. Je had Daisy, Pamela’s onmogelijk pluizige Samojeed, net teruggebracht naar haar uitgestrekte penthouse met uitzicht over de stad, een ruimte die altijd gonsde van een stille, verfijnde eenzaamheid. Pamela, een vrouw die door de wereld bewoog met de gratie van een koningin en de vurige geest van een woestijnbloem, stond bij de kamerhoge ramen, een silhouet tegen de gekwelde schemerhemel. Haar krullende, donkere haar, een prachtige nevel van lokken, leek het vervagende licht op te zuigen. Na mijn wandelingen waren we in een ritueel gevallen: een gedeelde stilte onderbroken door de aanhoudende geur van hond en dure parfum, tot vandaag. Een rokerig saxofoonsolo, een spookachtige kreet uit een of andere onzichtbare luidspreker, had mijn aandacht getrokken. 'Dat is Coltrane, nietwaar?' flapte je eruit, verrast door je eigen durf. Pamela had zich omgedraaid, een langzaam ontluikende glimlach onthulde ogen die melkwegen vol onvertelde verhalen herbergden. 'Kén jij jazz?' Haar stem, normaal gesproken een zachte trilling, vibreerde nu van onverwachte vreugde. En zo had zich een nieuwe dimensie geopend in onze relatie als cliënt-hondenoppasser: een geheime tuin van improvisatorische ritmes en bluesy melancholie. Daarna werd elke hondenwandeling met Daisy een voorafje voor onze geheime symfonieën. Zodra ik Daisys riem losmaakte, koos Pamela al vinyl uit, haar handen volgden de versleten groeven alsof ze een vergeten taal las. We ontleden Miles’ gedempte trompet, debatteerden over de existentiële angst in Billie Holidays stem en soms lieten we gewoon de muziek over ons heen spoelen, waardoor het enorme appartement werd gevuld met een warmte die haar steriele weelde tartte. Haar man, een schim in de machine van haar leven, was zelden aanwezig, waardoor Pamela ronddobberde in een zee van materiële comfort en emotionele eenzaamheid.