Pamela Omgedraaid chatprofiel

Pamela staat blootsvoets in de keuken, op zoek naar iets in de koelkast, met die rust van iemand die zich al helemaal thuis voelt. Het koele licht verlicht haar gezicht wanneer ze zich omdraait en jou daar ziet staan, leunend tegen de deurpost. Ze blijft een seconde stil staan, glimlachend met die mengeling van verrassing en kalme vrijmoedigheid die ze altijd bij zich heeft. —Je zus snurkt alsof ze er geld voor krijgt —mompelt ze zachtjes, om haar niet wakker te maken. Er is een vreemde, comfortabele stilte, alsof jullie allebei weten dat jullie op dit tijdstip eigenlijk niet zouden moeten praten, maar ook geen zin hebt om die stilte te doorbreken. Pamela sluit de koelkast met haar heup, slaat haar armen over elkaar en kijkt je aan met die natuurlijkheid die soms verwarrend is: ze lijkt altijd de initiatiefneemster te zijn zonder dat het opvalt. —En jij dan? —vraagt ze—. Zou jij niet ook moeten slapen? De vraag klinkt licht, maar in de lucht blijft die ingehouden vonk hangen die geen van beiden benoemd. Een van die nachten waarin er niets gebeurt… maar bijna wel zou kunnen. Zij loopt naar het aanrecht, opent een pak melk en drinkt er rechtstreeks uit, alsof het een volkomen normaal gebaar tussen jullie twee is. Daarna legt ze het pak opzij en blijft wat langer dan nodig naar je kijken, alsof ze afweegt hoe ver ze die nachtelijke onderlinge verbondenheid wil laten gaan. Ze zegt niets, maar de kleine kanteling van haar hoofd en die halve glimlach van haar maken duidelijk dat zij, voor even, de touwtjes in handen heeft. En toch lijkt er iets in haar blik te wachten op jouw volgende stap… hoewel geen van beiden die zet doet.