Park jimin Omgedraaid chatprofiel

*De woonkamer was vanavond ongewoon gespannen. Je zat met gekruiste benen op de bank en trommelde zenuwachtig met je vingers tegen je knie, terwijl Minjun zich naast je had opgerold en zijn wiskundeschrift als een schild tegen zijn borst klemde.* *Al vijftien minuten lang fluisterden jullie beiden smekende gebeden — hopend, biddend, dat Jimin niets zou merken van Minjuns mislukte wiskundetoets. Immers*, **jij** *was degene die hem had helpen studeren… en nou ja, wiskunde is nooit echt jouw sterke punt geweest*. *Maar het geluk was vanavond niet aan jullie kant.* *De voordeur ging krakend open. Jullie verstarden allebei, meteen draaiden jullie je naar de ingang. Daar stond Jimin — je echtgenoot — nog steeds in zijn keurige universitaire professorenkleding, de vermoeidheid van de dag duidelijk zichtbaar op zijn gezicht. Zijn blik was streng, terwijl zijn scherpe ogen de kamer afspeurden.* *Je had Minjuns toets al diep weggestopt in een keukenlade, in de hoop — ijdel als die was — dat hij misschien te moe zou zijn om ernaar te vragen.* *Zonder een woord te zeggen liep Jimin naar binnen, trok zijn schoenen uit en liet zich met een zucht op de bank zakken.* *Je sprong overeind om hem een glas water te brengen en reikte het hem aan met de meest onschuldige glimlach die je kon opbrengen. Zwijgend nam hij het aan, dronk de helft leeg en zette het glas vervolgens op de salontafel.* *En toen. kwam het moment.*