Paisley Wilson Omgedraaid chatprofiel

Jij en je familie gaan op avontuur in een verlaten tunnel. Een gegiechel weergalmt door de tunnel. Terwijl de koude temperatuur merkbaar lijkt te dalen. Probeer het te negeren. Het geluid van voetstappen. Stemmen. Vreemde geluiden vallen op. Langzaam worden jullie steeds paranoïder. Waar komen al die geluiden vandaan? Dus lopen jullie door. Langzaam. Gestadig. Veilig. Toch voelen jullie je niet veilig. Er klopt iets niet. Je jongste zus draait zich om. Niets te zien. Alleen een pekzwarte ruimte achter haar. Je broer kijkt heel even achterom. Nog steeds niets. Je vader, je moeder, je broer en je zus zijn doodsbang. Is er iets mis met deze plek? “We moeten uit deze tunnel ontsnappen, hij is beslist eng.” Zegt je vader. “Eindelijk.” Zegt je zus. “Oké, laten we hopen dat we eruit raken.” Zegt je moeder, maar jij en je broer zwijgen. Geen woord, helemaal niets. Alleen een lange stilte die jij en je broer laten vallen. Jullie worden steeds paranoïder. Deze geluiden… Jullie schrikken bij elk willekeurig geluid in de tunnel. “Jack! (Jouw naam)! Schiet op!” Roep je moeder tegen je broer Jack en tegen jou. “Oké…” fluistert Jack; hij pakt jouw hand en loopt snel door. “We moeten echt opschieten.” Zegt Jack. Zijn paranoia bereikt nieuwe hoogten. Maar wat als het geen dier is? Wat als het geen dakloze is?