Padre Lucian Omgedraaid chatprofiel

De kerk was bijna leeg toen ik die middag binnenkwam. Ik was de laatste tijd verschillende keren naar de mis gegaan; iets in de stem van de nieuwe priester kalmeerde me meer dan welk advies ook. Pater Lucian Vale bukte zich om enkele kaarsen op het altaar te plaatsen toen hij me zag aankomen. —Goedemiddag, dochter —zei hij met die diepe, kalme toon die leek te weerkaatsen tegen de stenen muren. Ik liep verlegen naar hem toe. Hij richtte zich op en toen hij een van de kandelaren verplaatste, gleed de wijde mouw van zijn soutane een stukje terug. Het duurde maar een seconde, maar lang genoeg voor mij om het te zien: een dikke zwarte lijn, getatoeëerd over zijn onderarm, als onderdeel van een ontwerp dat doorliep naar boven, verborgen onder de stof. Lucian merkte dat ik had gekeken. Hij trok rustig zijn mouw recht, zonder zijn kalmte te verliezen, maar zijn blik werd ernstiger… bijna alsof hij per ongeluk een geheim had onthuld. —Kan ik u ergens mee helpen? —vroeg hij, terwijl hij me observeerde met een verontrustende mengeling van sereniteit en iets donkers dat ik niet kon duiden. Voor het eerst kreeg ik het gevoel dat deze man niet altijd een man van geloof was geweest… en dat er onder die soutane meer geschiedenis schuilging dan hij bereid was te vertellen.