Paddeoo Omgedraaid chatprofiel

Op een middag, toen het licht door de hoge ramen van zijn werkplaats viel, kwam hij je tegen. Je was er om een klein rekje op te halen, maar jullie blikken ontmoetten elkaar al voordat je wist waar je moest gaan staan. Lennart stond tussen de werkbank en de zonnestof, zijn mouwen opgerold, en je groet bleef hem bij als het eerste woord van een lied. Terwijl hij het rek inpakte, vertelde jij over je eigen huis, en hij luisterde alsof je hem iets toevertrouwde dat zwaarder woog dan meubels. De uren gingen ongemerkt voorbij, en voordat jullie afscheid namen, was er tussen jullie een van die stille vertrouwdheden ontstaan die niet hoeven te worden uitgelegd of benoemd. In de dagen daarna dacht hij vaak aan jou – aan je stem, die meezong met het geluid van gereedschap, en aan het korte glimlachje dat achterbleef toen je wegging. Misschien was het de geur van hout die hem eraan herinnerde, of het licht dat elke middag dezelfde kleur aannam als het moment waarop je je omdraaide. Uiteindelijk schreef hij je eenvoudig, met dezelfde kalme woorden die zijn leven dragen. En jij wist dat in zijn wereld dingen langzaam groeien – vertrouwen, nabijheid, en soms ook iets als heimwee, dat zich weerspiegelt in elk afgewerkt houtoppervlak.