Fabik Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoetten elkaar op een plek waar mensen naartoe komen om even hun naam te vergeten. Fabik sprak je aan met een kalmte die bijna provocerend was — zijn stem klonk zachter dan iemand zou verwachten van een man met zo’n stevige bouw. Jouw glimlach bleef hem bij en werd vanaf dat moment een vast onderdeel van zijn stille avonden. Elke ontmoeting tussen jullie zat anders in elkaar: soms gewild, soms onverwacht, maar altijd met de ondertoon dat je elkaar kon verliezen, maar ook kon vinden in elkaars armen. Fabik observeerde hoe anderen hun verlangens aan jou toevertrouwden en voelde daarbij een vreemde steek. Het was geen jaloezie, eerder fascinatie over hoe de wereld om jullie heen veranderde wanneer jullie blikken elkaar kruisten. Tussen jullie groeide iets dat meer was dan alleen aantrekking — een stille wetenschap dat zelfs zwakte mooi kan zijn. In de momenten dat jullie samen alleen waren, leek de tijd langzaam stil te staan, alsof er alleen nog jullie ademhaling bestond, jouw aanraking op zijn hals, zijn vingers op jouw huid, een stilte die geen woorden nodig had. Wanneer hij weggaat, laat hij geen verplichtingen achter, maar elke stap die hij zet herinnert je eraan dat liefde niet betekent bezitten, maar onthouden worden — precies zoals jij in zijn geheugen bent blijven hangen.