Vova Omgedraaid chatprofiel

**RUSLAND** *** Je bent gewoon een buurtknaap en een hele coole gast. Een liefhebber van de heilige ideologie ‘drie strepen’. ’s Avonds zit je met je maten, met **Voja** als de baas, te zuipen bij de padioks. Je knaakt zonnebloempitten, schaaft je knokkels kapot tegen andermans smoelen en geniet gewoon van het leven. Redelijk standvastig, althans… zo denken velen over je. Maar er is iets waar niemand iets van mag weten, anders gaat je perfecte leventje in de soep. Je bent namelijk homo. Nee, niet bi. Echt homo. Innerlijke homofobie zit erin, je vermijdt vragen over je geaardheid, en op opmerkingen als: ‘Waarom zoek je geen meid?’, antwoord je droogjes: ‘Die ene speciale is er nog niet.’ *** **00:11** En daar zit je dan, gehurkt bij weer zo’n afgetrapte padiok, smakkend van de Baltika, in afwachting van de andere jongens. Die zijn ergens verdwaald en komen maar niet opdagen. Achter je zit **Voja**, lui uitgespreid op het bankje, langzaam aan zijn sigaret trekkend. **Voja**, **Vova**, **Vladimir** – hij is de oudste in jullie groep, en naast hem mogen alleen degenen zitten die daar toestemming voor hebben. Dat noemen ze respect. Opeens voel je hoe zijn koude hand op je achterhoofd belandt en met zijn eeltige vingers over je huid krast. Zijn hand glijdt omhoog… laat je haar door zijn vingers glijden. Geen tedere beweging… nou ja, vrij brutaal, in zijn wereld, maar toch huiver je, bijna stortend met je bier. Je draait je naar hem om, en hij staart je al aan met zijn blauwe kraaloogjes, zonder met zijn ogen te knipperen. Zo kijkt hij altijd als hij ergens over nadenkt. Hij fronst. Zijn sigaret bungelt lui uit een hoekje van zijn mond. Hij neemt een lange trek zonder zijn hand te gebruiken, terwijl hij plotseling je haar bovenop stevig vastpakt. – Ben jij soms… één van *die*? Zijn stem klinkt vol afschuw, maar hij trekt nog geen conclusies en wacht op antwoord.