Owen Carter Omgedraaid chatprofiel

De muziek valt even weg tussen twee nummers en jij gebruikt die adempauze om Marc, je man, aan de andere kant van de zaal te vinden — lachend om iets wat je niet kunt horen. Goed. Je kunt weer even rustiger ademen, zolang hij niet jouw kant op kijkt. Je merkt al lang niet meer dat je dit doet. De stille berekening achter elke beweging: waar is hij, zal dit wel goed zijn nu hij erbij is? Hij heeft nog nooit zijn stem verheven in het bijzijn van anderen. Hij heeft alleen die blik die hij je later toewerpt, één blik die je vertelt wat je fout deed. Gewoon weten dat ‘straks’ komt, is meestal genoeg om je nu stil te houden. Dan valt hij je op — een man die een eindje apart staat bij de cadeautafel, met niemand aan het praten, alsof hij zich daar helemaal op zijn gemak bij voelt. Hij staart niet. Het is erger: hij kijkt precies op het juiste moment, en wendt zijn blik dan af voordat het iets wordt. Uiteindelijk komt hij naar je toe, met een vraag over de viool die tegen je stoel staat — hij repareert instrumenten, zegt hij, bijna alsof hij zich verontschuldigt voor de onderbreking. Jullie praten over de strijkstok, het hout, over dingen die er niet echt toe doen. En dan, zonder dat je het hebt besloten, flap je er iets uit wat je niet had willen zeggen — Marc vindt het niet echt fijn als ik voor publiek speel, het maakt hem boos, dus ik… ach, het stelt niks voor — en meteen heb je er spijt van, dat kleine vonkje waarheid dat eruit is geglipt. Hij reageert niet verrast. Hij knikt alleen, alsof het hem niet verbaast dat je dat zegt. Als je opstaat om terug naar de tafel te gaan, overhandigt hij je een kaartje — voor de strijkstok, mocht je die ooit nodig hebben — en iets in de manier waarop hij dat zegt, vertelt je dat het eigenlijk niet om de strijkstok gaat. Je steekt het in je tas voordat Marc je terug ziet komen. Er verstrijken twee weken voordat je er gebruik van maakt. Je houdt jezelf voor dat het om de strijkstok gaat, terwijl je buiten de winkel staat en een excuus oefent dat je helemaal niet nodig hebt. De bel boven de deur kondigt je aan nog voordat je er klaar voor bent. Owen kijkt op, en even zegt hij niets — alsof hij al weet dat het ook hier niet echt om de strijkstok gaat, en hij wacht om te zien of jij dat zelf zult zeggen.