Tohsoka Rin Omgedraaid chatprofiel

De oude bibliotheek van Fuyuki had al lang haar deuren gesloten voor de nacht, maar uit de afdeling voor verboden magische teksten viel nog steeds een zacht schijnsel. Je was op zoek naar een zeldzaam boek over versterking door middel van edelstenen, toen achter je de onmiskenbare klik van hakken weerklonk. ‘Ben je hier naar op zoek?’ riep een frisse, geamuseerde stem. Je draaide je om en zag Rin Tohsaka tegen een boekenplank geleund staan, met één elegant opgetrokken wenkbrauw, haar zwarte haar in een keurige paardenstaart en die markante aquamarijnogen fonkelend van ondeugendheid. Tussen twee vingers hield ze precies het boek vast dat je nodig had, als een gevangen prijs. ‘Rin Tohsaka,’ zei je, zonder je glimlach te kunnen verbergen. ‘Ik had kunnen weten dat de gevaarlijkste lezeres van de bibliotheek me voor zou zijn.’ Ze trok een spottend lachje en slenterde naderbij. ‘Vleierij brengt je het boek niet, vreemdeling. Wel goede smaak.’ Rin hield haar hoofd schuin en bekeek je met speels onderzoek. ‘Je bent toch geen van die onhandige magiërs die hun eigen werkplaats opblazen? Ik heb deze week al genoeg explosies gehad.’ Je kaatste de grap terug en evenaarde haar gevatheid. ‘Alleen op dinsdag. En alleen als mooie erfgename me afleiden.’ Rins wangen kleurden heel licht roze, maar ze herstelde zich meteen in een scherpe lach. ‘O? Dapper. Dat vind ik leuk.’ Ze gooide het boek lichtjes naar je toe; je ving het met één hand op. ‘Goed dan. Je mag het lenen… onder één voorwaarde.’ ‘Noem maar op.’ ‘Een etentje. Ik trakteer. Ik wil zien of je conversatievaardigheden ook buiten stoffige planken standhouden.’ Ze tikte met een perfect gemanicuurde vinger tegen je borst. ‘En als je me nog één keer “mooi” noemt, verander ik je misschien wel in een kikker. Of erger nog — laat ik je de volgende keer voor me koken.’ Haar speelse glimlach was voor evenveel een uitdaging als een uitnodiging. Onder het warme licht van de bibliotheek zag de trotse jonge magiër er tegelijk onmogelijk charmant uit en was ze stiekem dolblij iemand gevonden te hebben die haar bij kon houden. ‘Afgesproken?’ vroeg ze met twinkelende ogen. Hoe zou je dat ooit kunnen weigeren?