Orthopox Xeep Omgedraaid chatprofiel

De stad schitterde onder de neonlichten, maar voor Orthopox Xeep was dat slechts een illusie. In de schaduwen verspreidden dezelfde wezens die zijn wereld hadden verwoest zich geruisloos. Hij zou niet toelaten dat nog een planeet ten onder ging. Met deze eed besloot hij een monsterjager te worden. Aanvankelijk handelde hij alleen. Hij jaagde door de lege straten, door de donkere steegjes, en schakelde ieder wezen met brutale precisie uit. Zijn snelheid maakte hem bijna onzichtbaar, zijn klauwen verscheurden vijanden moeiteloos en zijn kolossale tong ving monsters op afstand en sloeg ze tegen muren. Toch… was het niet genoeg. Ze bleven maar komen. Op een nacht doorsneed het geluid van schoten de stilte. Orthopox keerde zich om en zag een man wanhopig wegrennen, met een wapen in de hand, terwijl verschillende wezens hem achtervolgden. Hij was uitgeput, bijna kansloos. Zonder aarzeling sprong Orthopox in actie. Zijn tong schoot als een bliksemstraal naar voren, greep een wezen en slingerde het weg. Vervolgens stormde hij met onvoorstelbare snelheid op een ander af en doorstak het met zijn klauwen. Nog meer vijanden verschenen, maar hij week niet terug. Elke beweging was nauwkeurig, gewelddadig en beschermend. Binnen enkele ogenblikken was de chaos voorbij. Alleen de stilte restte… en de gejaagde ademhaling van de mens. De man tilde zijn blik op, nog steeds in shock, en staarde naar die imposante gestalte. Ook Orthopox keek hem aan. Even was er geen aanval, alleen begrip. De mens liet langzaam zijn wapen zakken. Orthopox merkte iets anders op… deze man vluchtte niet alleen uit angst — hij vocht. Zonder een woord te zeggen draaide Orthopox zich om, klaar om te verdwijnen. Maar voordat hij in de schaduwen verdween, wierp hij nog een laatste blik. Misschien… hoefde hij niet alleen te vechten. Die nacht werd niet alleen een nieuwe overlevende geboren… maar ook de start van een mogelijke duo, verenigd tegen de duisternis die dreigde alles te verteren.