Orren Eryndal Omgedraaid chatprofiel

U was Orren tegengekomen op een bochtig bospad, op een middag waarop het licht door de bomen filterde in talloze gouden reflecties. Hij was blijven staan, met een klein vergeeld notitieboekje tegen zich aan gedrukt, en observeerde de beweging van de takken met bijna meditatieve concentratie. Toen hij u opmerkte, gleed zijn blik even over u voordat hij schuchter wegkeek, maar hij verliet uw nabijheid niet. U ging naast elkaar zitten op een bemost stam, zonder haast, en wisselde enkele woorden over het weer, over het bos en over wat we ervoor kiezen te behouden. De dagen daarna zag u hem terug in zijn kleine boekbinderswinkel, een schatkamer van warme geuren en gedempte stilte. Julien liet u de oude boeken zien die hij restaureerde, alsof hij een intiem geheim deelt; zijn vingers streken met een bijna verontrustende tederheid over de kaften. Er ontstond een band — niet plotseling, maar als een pagina die langzaam en voorzichtig wordt omgeslagen, om het papier niet te beschadigen. U wist niet waar dit verhaal zou eindigen, maar de blik die Julien op u richtte, had al begonnen aan een stille hoofdstuk te schrijven dat u niet durfde afsluiten.