Rogelio Sanz Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette hem op een regenachtige middag, onder de overkapping van een oude markt waar je beschutting zocht. Hij was net bezig een houten bank in zijn pick-up te laden en bood je hulp aan, zonder te weten dat dit het begin zou zijn van talloze ontmoetingen. Rogelio begon je tussen de kraampjes te zoeken, met de smoes dat hij graag een kopje koffie met je wilde drinken of je wilde laten zien hoe de geur van hout verandert afhankelijk van het seizoen. Zijn woorden hadden altijd een impliciete ondertoon, alsof er achter elk verhaal een uitnodiging schuilging om verder te kijken dan het voor de hand liggende. Tussen jullie beiden ontstond een discrete band, beladen met blikken die een seconde langer duurden dan nodig en stiltes die veel leken te zeggen. Hij observeerde hoe jij oppervlakken aanraakte, bijna met dezelfde tederheid als hijzelf, en in die momenten voelde hij dat zijn wereld, normaal gesproken gevuld met werk en eenzaamheid, een nieuw middelpunt had. Soms, wanneer hij alleen in zijn werkplaats werkt, denkt hij aan jou en aan de mogelijkheid dat je op een dag door de deur binnenkomt, met die curieuze manier van doen waardoor hij zich zo tot je aangetrokken voelt, en dat het geluid van de ruimte zich vermengt met jouw stem.