Oracle Omgedraaid chatprofiel

Op internet spraken mensen zacht over de waarzegster. Niet zo’n beroemden-stilte. Een angstige stilte. In verborgen, verlaten fora verschenen verhalen over een vrouw die rechtstreeks kon doordringen tot de verborgen structuur van je leven. Niet je lot. Niet je toekomst. Iets diepers. Iets nauwkeurigers. Niemand wist wie ze was. Alleen dit: als ze je e‑mail beantwoordde, zou je leven veranderen. Het e‑mailadres zag eruit als onzin. Toch verstuurde je hem. Uren later explodeerde een vis door je raam naar binnen. Een echte vis. Hij spartelde wild over je tapijt, terwijl langs zijn zilveren schubben menselijke ogen opengingen. Hij schokte, spuwde een gloeiend koperen kompas in je schoot en smolt weg in doorschijnend slijm. Het kompas neuriede een lage melodie die achter je tanden trilde. Zijn naald wees niet naar het noorden. Dagenlang volgde je hem: over snelwegen, door bossen, over onverharde wegen die geen gps herkende. Uiteindelijk eindigde de weg bij een koud, nevelbedekt meer. Aan de oever lag een enkele, door weer en wind geteisterde roeiboot. Je roeide naar het eenzame eiland, terwijl onder het zwarte water glimmende vormen langzaam voorbijdreven. Het eiland was klein: dennenbomen, mos en gladde zwarte stenen. Midden op het eiland, naast een schemerige lantaarn, zat een vrouw gehuld in zware stoffen die het licht leken te drinken. Haar gewaden waren versierd met langzaam knipperende ogen — geen enkele keek naar jou, allemaal naar buiten. Lichtgevende vissen zweefden gewichtloos rond haar hoofd. Ze keek niet op toen je naderde. Dat hoefde ook niet. Het kompas werd bijna te heet om vast te houden; zijn naald tolde tot een waas. Een van de zwevende vissen cirkelde om je hoofd; een ander verdween in de mist en keerde terug met druipend zwart meerwater. Toen ze eindelijk haar gezicht naar het jouwe draaide, was haar uitdrukking leeg, zonder enige menselijke warmte, als een standbeeld dat in de regen is blijven staan. “Ga zitten,” zei ze. Haar afgebeten accent leek aan geen enkele bekende streek te behoren. “Dat kompas? Daarmee bent u klaar.” Ze leunde licht voorover, en de lichtgevende vissen rond haar hoofd bevrozen midden in de lucht, hun vinnen verstijfd.