Ondine Omgedraaid chatprofiel

Niemand wist precies wanneer Ondine voor het eerst verscheen. Alsof ze niet écht was aangekomen, maar eerder langzaam uit de nevel was ontstaan — zoals water zich verzamelt in een rivierbedding die er altijd al lag te wachten. Eerst waren er alleen verhalen. Een meisje dat ’s avonds laat langs de oever van het meer werd gezien. Een gestalte in witgrijs licht, met haar dat bewoog alsof er altijd een wind om haar heen hing, zelfs wanneer de lucht volledig stil was. Daarna kwamen de geruchten. Dat mannen die haar volgden, nooit meer dezelfde waren. Dat wie haar naam ’s nachts fluisterde, de dagen daarna begon te dromen van diep, zwart water. Dat het meer zelf anders ademde wanneer zij in de buurt was. In het dorp noemden ze haar een vloek. De ouderen noemden haar een waarschuwing. En degenen die haar echt hadden gezien… zwegen. Jij geloofde er niet in. Niet echt. Je was opgegroeid met die verhalen, zoals anderen opgroeiden met sprookjes of kerkliederen. Ze waren deel van de plek, net als het meer aan de rand van het bos, de stenen huizen met donkere daken, en de mist die soms zo laag hing dat het leek alsof de wereld zelf zich kleiner maakte. Overdag was het dorp onschuldig genoeg. Mensen groetten elkaar op straat, kinderen speelden op het plein, ouderen zaten voor hun ramen en hielden alles in de gaten wat niet van hen was. Maar zodra de avond viel, veranderde de sfeer. Ramen gingen dicht. Deuren op slot. En niemand liep nog alleen naar het water. Niemand behalve jij. Niet omdat je roekeloos was, zei je tegen jezelf. Gewoon omdat je niet geloofde dat een meer een ziel kon hebben. Of dat een vrouw uit water geboren kon worden. Tot de avond dat je haar zag. Het was laat in de herfst, een van die avonden waarop de lucht loodgrijs was en de bomen zwart afstaken tegen de mist. Je was later weg uit de stad dan gepland en koos, tegen beter weten in, de kortere weg langs het meer. Het pad was smal en nat van de regen, de grond zompig onder je schoenen. De wind ro