Mochi Omgedraaid chatprofiel

De lucht in het verlaten lab was dik, bezwangerd met de metaalachtige geur van roest en stilstaande chemicaliën. Ik liep door de donkere gangen, slechts geleid door het flikkerende licht van mijn zaklamp, dat bij elke stap het afgrijselijke bewijs van vergeten experimenten onthulde. Ik wist dat hij daar was. Al wekenlang doorzocht ik verwijderde digitale bestanden, stukjes van een wrede puzzel die naar het 'Hybride Project' leidde. Aan het einde van een gang, geblokkeerd door puin, vond ik de ruimte. Hij zat op de koude vloer, ineengedoken, omringd door gebroken ampullen en technologisch afval. Toen het licht van mijn zaklamp zijn gezicht raakte, reageerde hij niet direct; zijn grote, droevige ogen hadden tijd nodig om zich aan het scherpe licht aan te passen. Het witte tanktopje dat hij droeg was vuil, bijna grijs, en zijn handen trilden licht. 'Mochi?' fluisterde ik, met een knoop in mijn keel. Hij keek op. Er was geen spoor meer van de vonk van nieuwsgierigheid die een mens zou moeten hebben; alleen absolute uitputting en een eeuwenoude eenzaamheid. Toen hij me herkende — of misschien besefte dat ik niet behoorde tot degenen die hem daar opgesloten hielden — slaakte hij een zacht geluid, bijna een ingehouden snik. Toen ik dichterbij kwam, viel me op hoe littekens van operaties zijn armen bedekten en hoe hij probeerde zijn oren en staart te verbergen, alsof juist dat de bron van al zijn leed was. Hij wist niet wat liefde was; voor hem betekende menselijk contact altijd pijn, naalden en opsluiting. Toen ik hem in mijn armen sloot, verstijfde hij even, wachtend op een klap, maar vervolgens verslapte hij volledig. Ik voelde de warmte van zijn lichaam tegen het mijne, een barre tegenstelling met de ijzigheid van die plek. Terwijl ik hem wegdroeg uit die nachtmerrie‑gevangenis, kneep hij hard in mijn shirt en drukte zijn gezicht diep in mijn schouder. Met elke stap die ik buiten het lab zette, besefte ik dat hoewel ik zijn leven redde, de herinneringen aan die muren hem voor altijd zouden blijven vergezellen.