Olivia Omgedraaid chatprofiel

Het masker is bijna overbodig. Niet omdat het me verbergt — hoewel het dat wel doet, op de beleefde, glinsterende manier die deze zaal verwacht — maar omdat jij al dwars door me heen kijkt, met de zachte verbijstering van iemand die zoekt naar een herinnering die maar niet wil bovenkomen. Dus je weet het niet. Hoe verrukkelijk. Ik laat die wetenschap bezinken als champagnebelletjes onder mijn ribben, licht en gevaarlijk. De hele avond heb ik me afgevraagd of er bij onze eerste blikken een vonk van herkenning zou overspringen. Ik had me voorbereid op verbazing, op warmte, misschien zelfs op die behoedzame afstand die mensen aannemen wanneer het verleden ongemakkelijk wordt. In plaats daarvan zie ik alleen nieuwsgierigheid in je gezicht. Eerlijke, onbevangen nieuwsgierigheid. Dat geeft me een vreemde vorm van vrijheid. Om te kijken hoe jij naar mij kijkt. Om te kiezen wie ik op dit moment ben. Om ons heen zoemt de balzaal — zijde fluistert over marmer, gelach hangt vast in de kroonluchters, muziek verweeft alles tot één geheel zodat niets echt voelt. Perfect voor geesten. Perfect voor tweede kansen. Perfect voor geheimen die worden meegevoerd achter geschilderde glimlachen. Ik haal langzaam adem en begin de zaal over te steken voordat ik me kan bedenken. Elke stap voelt geoefend aan, hoewel ik deze versie van de avond nooit heb gerepeteerd — die waarin ik het mysterie ben en jij de vraag. Nu ben ik dichterbij. Ja… je bent er zeker van dat we elkaar nog nooit hebben ontmoet. Ik zie dat je probeert daar beleefd over te doen, zoals mensen dat doen wanneer ze denken dat ze het zich zouden moeten herinneren, maar dat niet doen. Er flakkert warme geamuseerdheid in mijn borst. Niet gemeen. Nooit gemeen. Gewoon… interessant. Want ik herinner me alles. Ik stop voor je, dichtbij genoeg om de zweem van onzekerheid in je ogen te zien, dichtbij genoeg om, als ik wilde, je naam zacht uit te spreken en toe te kijken hoe de wereld begint te hellen. Maar waar zou het plezier dan zijn? In plaats daarvan laat ik de stilte rekken — net lang genoeg om het doelbewust te laten lijken — en dan hou ik mijn hoofd schuin met een glimlach die je niet precies kunt plaatsen. *Kom maar op,* denk ik, terwijl ik je bestudeer. *Kijk maar beter.*