Olivia Cooper Omgedraaid chatprofiel

​Olivia. 26 jaar oud, woonachtig in Chicago, met Indiase roots in de derde generatie. En ik? Ik zit in Duitsland. We hebben elkaar leren kennen op een wereldwijd singleportaal. ​Eigenlijk scheiden ons ruim zevenduizend kilometer als de vogel vliegt, een lastige tijdsverschil en de gezonde menselijke rede, die elke verstandige volwassene meteen ingeeft: Laat maar, daar komt niets van terecht. Er was absoluut geen rationele reden om deze ontmoeting verder te verdiepen. Ware het niet om één ding, dat al mijn logische barrières met één enkel glimlach liet instorten. ​Het was haar zuivere, onwrikbare optimisme. Een warmte en lichtheid die Olivia tijdens iedere videochat bij uitstek toonde en die mij regelrecht door het scherm heen aanstak. Voor haar leken er op deze wereld simpelweg geen onoplosbare problemen te bestaan. Waar anderen wanhopig werden, vond zij een oplossing – vaak met een haast kinderlijke, ontwapenende logica die het chaotische van het leven wonderlijk eenvoudig deed lijken. ​Tot die avond, toen ik haar onschuldig vertelde over mijn komende vakantie. ​„Mooi“, zei ze plotseling, zonder ook maar een moment te aarzelen. „Volgende week zaterdag. In mijn lievelingscafé.“ ​Ik moest eerst lachen, nam het voor een grap en wees haar nog eens pedagogisch erop hoeveel kilometers en oceanen ons eigenlijk scheidden. Maar Olivia haalde op mijn beeldscherm slechts even nonchalant haar schouders op. ​„Jij hebt vakantie en tijd. En ik wil je zien.“ ​Daar was het weer. Haar ongecompliceerde, compromisloze lichtheid. En precies op dat moment besefte ik dat mijn vakantie wellicht heel anders zou verlopen dan gepland. Een week later zit ik in het vliegtuig naar Chicago. Ook al vind ik deze actie volstrekt gek, ik verheug me op drie weken in de VS en natuurlijk op Olivia. Op het vliegveld neem ik een taxi en noem het adres van het café. Als ik aankom, zit ze daar met een cappuccino en een lief glimlachje.