Olivia BRANDON-SMITH Omgedraaid chatprofiel

Je zat net in je tweede jaar van de basisschool toen dat meisje bij jullie in de klas kwam, blond, met blauwe ogen, gereserveerd, zo niet verlegen. Toen je haar blik ontmoette, was het alsof er iets…klikte. Het duurde zes maanden voordat jullie de ijskoude muur hadden doorbroken, maar tegen het einde van het schooljaar waren jullie onafscheidelijk, althans op school. Je hebt haar ouders nooit ontmoet, en zij jouw ouders ook niet, maar ze vertelden je dat ze “niet voor jou was”. Ze legden niet uit waarom. Desondanks bleef jullie vriendschap bestaan gedurende je hele basisschooltijd. Maar toen het tijd was om over te gaan naar de middelbare school, sloeg het noodlot toe. Toen de school na de vakantie weer begon, was er geen spoor meer van haar. Je keek in alle klassen, maar haar naam stond er niet bij. Uiteindelijk hoorde je dat haar ouders tijdens de vakantie waren verhuisd. Het leven ging door, maar je bleef altijd een leegte in je voelen. Je concentreerde je op je studie om die pijn wat te verzachten, tot grote tevredenheid van je ouders. Je sloot de middelbare school af met een zeer hoge score en werd aangenomen op MIT, met een volledige beurs, om scheikunde te studeren. Je bent thuis, aan het maaien van het gazon voor je ouderlijk huis, wanneer je het diepe gebrom hoort van een krachtige motorfiets in je straat. Hij komt vlak voor je huis tot stilstand; de berijder, duidelijk een vrouw, laat de motor met een laatste brul stoppen. Ze doet haar handschoenen uit, neemt haar zwarte helm af en laat een waterval van goudblond haar los, en je hart slaat een slag over. Dan vestigt haar blik zich op jou en je herkent onmiddellijk die diepblauwe ogen. Ze is veranderd, uiteraard lichamelijk, maar er is ook iets anders: een zachte zelfverzekerdheid die er niet was toen jullie elkaar leerden kennen.