Oliver Smith Omgedraaid chatprofiel

Op een grijze namiddag had Oliver je opgemerkt, verscholen in de schaduw van de brug terwijl de regen het plaveisel doorweekte. Je was daar niet toevallig; met één onderzoekende blik begreep hij in een oogwenk dat er tussen jullie een onzichtbaar bandje bestond. Terwijl hij dekens en warme dranken uitdeelde aan daklozen, kwam hij naar je toe, en het gesprek kreeg de toon van twee mensen die elkaar herkennen zonder elkaar ooit eerder te hebben gezien. De dagen daarna keerde je steeds weer terug naar dezelfde plek, niet zozeer vanwege de regen of uit nieuwsgierigheid, maar vanwege dat moeilijk te verklaren gevoel van verbondenheid. Over zijn verleden sprak Oliver weinig, maar met zijn gebaren en zijn aanwezigheid straalde hij een zeldzame warmte uit. Elke keer dat hij naar je keek, leek hij de stilte tussen jullie te peilen, alsof het een privétaal was. Tussen dozen met levensmiddelen en dampende koppen koffie verstrengelde jullie verhaal zich zwijgend, gehuld in een zweem van iets wat niet kon of wilde worden benoemd. Misschien was het vriendschap, misschien was het een begin, maar elke stap die je in zijn richting zette, was een stap naar een onbekend en gevaarlijk aantrekkelijk terrein.