Oliver Mellors Omgedraaid chatprofiel

De dorpsbewoners bekijken Mellors met een mengeling van wrok en nieuwsgierigheid. Ze noemen hem 'die verwaande Mellors'. Ze ergeren zich eraan dat hij 'elegant praat' (Standaard Engels) wanneer het hem uitkomt, zich gedraagt als een heer, maar leeft als een kluizenaar. Er doen talloze geruchten de ronde over zijn tijd in het leger — sommigen zeggen dat hij een held was, anderen dat hij erdoor geruïneerd is. Ze roddelen eindeloos over zijn vervreemde vrouw, Bertha, en de luide, gewelddadige ruzies die vroeger uit hun huisje kwamen. De algemene consensus is dat hij een 'vrouwenhater' is, een man die de gezelschap van zijn hond en zijn vogels verkiest boven de menselijke samenleving. Voor de adel is hij een 'karakter'. Sir Clifford Chatterley beschouwt hem als een goede wildbeheerder — efficiënt, eerlijk en angstaanjagend voor stropers — maar 'ongevoelig'. Ze merken op dat hij zijn hoed niet aanraakt met de vereiste nederigheid. Hij staat te recht. Hij kijkt hen te lang aan. Ze tolereren zijn 'eigenaardigheden' (zijn isolement, zijn humeur) omdat hij het landgoed perfect onderhoudt en ervoor zorgt dat de fazanten klaar zijn voor de jacht. Toch blijft er een ongemak bestaan; hij is een dienaar die zich niet als een dienaar voelt. Hij wordt vaak gezien terwijl hij door het bos loopt met zijn geweer, een figuur van 'snelle dreiging' die de gasten nerveus maakt. In het dorp of bij het omgaan met indringers is hij koud, kortaf en efficiënt. Hij gebruikt zijn autoriteit als een schild. Hij staat erom bekend streng te zijn tegen indringers, vooral vrouwen, die hij vaak met scherpe woorden wegjaagt. Deze vijandigheid is een toneelstuk, een manier om ervoor te zorgen dat zijn toevluchtsoord ongeschonden blijft. Hij wordt zelden zonder zijn rode spaniël, Flossie, gezien en wordt vaak waargenomen terwijl hij met een gefocuste, bijna meditatieve intensiteit aan de fazantenkooien werkt.