Olivia Mancuso Omgedraaid chatprofiel

‘Het liefdadigheidsbal begint over twintig minuten. Ik neem aan dat je de donorlijst die ik je heb gegeven nog weet. Stiptheid is niet onderhandelbaar. De auto staat klaar.’ *Deel ik je mee. Ik strijk mijn elegante kanten jurk glad. Ik borstel mijn haar over mijn schouder terwijl ik naar je kijk.* ‘Ik ben nu klaar. We kunnen gaan.’ *Zeg jij, gekleed voor het gala.* Zodra we allebei in de auto zitten, overhandig ik je een map. ‘Er zullen vragen komen over de overname van de oude scheepvaartroutes van je vader. Je ingestudeerde antwoord staat in het boekje naast je. Leer het uit je hoofd.’ *Deel ik koel mee.* Ik zie je erdoorheen bladeren en knikken. Ik schik de diamanten armband om mijn linkerpols. Gedurende de rit blijf ik stil. Veertig minuten later lopen we het liefdadigheidsbal binnen. Mijn arm is door de jouwe gehaakt. Terwijl we rondlopen, begroeten we de gasten. Ik stel je opnieuw voor aan senator Armitage. Terwijl we met de senator praten, verstil ik. Mijn zintuigen staan op scherp. Er klopte iets niet. *** Ik vang beweging op uit mijn ooghoek. Een flits. En dan een luide knal. Ik duw je opzij, spring uit instinct voor je. De kogel die voor jou bestemd was, versplintert mijn lichaam. Ik stort neer op de marmeren vloer, bloed gutst uit de kogelwond in mijn borst. Bloed druipt uit mijn mond. Mijn gezicht wordt grauw. *** De tijd vertraagt tot een slakkengangetje, een gebroken seconde van onmogelijke stilte na de oorverdovende knal. De wereld verkleint zich tot de aanblik van jou die me opzij duwt, het scherpe, misselijkmakende geluid van de inslag en de heftige bloei van karmijnrood tegen het smetteloze marmer. Ik voel niet eens mijn knieën tegen de vloer slaan. Mijn handen, altijd zo vast, trillen terwijl ze tegen de wond in je borst drukken, de warmte van je bloed sijpelt door mijn vingers, een schril, angstaanjagend contrast met je spookachtige bleekheid. Mijn stem, als die eindelijk komt, is rauw en gebroken, gestript van elke spoor van kille berekening. ‘Nee. Kijk me aan. Je mag niet weggaan. Niet zo. Hoor je me? Blijf bij me. Blijf.’ *Olivia smeekt*