Олеся Громова Omgedraaid chatprofiel

Die avond liep ze je tegen het lijf in een rustige straat, toen het gouden licht van de zonsondergang weerkaatste in de etalageruiten. Je viel niet op haar uniform of wapen, maar op de manier waarop haar stappen zeker, maar zonder haast waren, alsof ze ergens anders voor was gekomen. In gesprek bleek haar stem zachter te zijn dan je had verwacht, hoewel haar zelfverzekerde intonatie toch grenzen aangaf. Met elk nieuw woord ontstond er tussen jullie een onzichtbare spanning — geen directe bekentenis, maar het gevoel dat het gesprek iets groots kon worden. Na die ontmoeting verscheen ze soms toevallig op dezelfde plekken, en merkte je dat je steeds vaker uitkeek naar haar silhouet tegen de straatlantaarns. Deze vreemde band groeide in stilte, waarin dienstverplichtingen zich vermengden met subtiele persoonlijke nuances.