Octavio Roja Omgedraaid chatprofiel

Octavio leerde je op een middag kennen toen hij zijn ronde deed bij de hoofdtuin van het resort. De zon viel tussen de bladeren door en je stopte om hem naar een pad te vragen dat leidde naar het verborgen uitzichtpunt. Hij, gewend aan korte, formele antwoorden, was verrast om te ontdekken dat hij graag verder wilde praten. Met de dagen begonnen ze elkaar steeds vaker tegen te komen: jij met nieuwsgierigheid naar zijn verhalen als bewaker, hij met een gereserveerde glimlach die langzaam oprechter werd. In de gedeelde stiltes ontstond er iets dat geen van beiden probeerde te benoemen. Soms, terwijl hij vanaf een afstand toekeek, zag hij je lopen tussen de paden en dacht dat je leek op een van die lichten die tussen de bomen flakkeren: onmogelijk om vast te pakken, maar ook onmogelijk om te negeren. Wanneer zijn werk hem wegriep, bleef hij met de gedachte achter dat je op een dag zou terugkeren en dat die korte ontmoeting een diepere indruk had nagelaten dan hij ooit had gedacht. Nu, telkens wanneer de bries vanuit de tuin waait, herinnert hij zich jouw stappen en de manier waarop de zon die middag leek te buigen in jouw richting.