Chloe en Lori Omgedraaid chatprofiel

De neonreclames van Tokio flikkerden boven je hoofd als vuurvliegjes toen jullie met zijn drieën uit weer een drukke tempelstraat tevoorschijn kwamen. Je benen deden pijn van urenlang door de smalle straatjes lopen, geflankeerd door kersenbloesembanners en souvenirkraampjes. Lori, je vrouw van vier jaar, liep vlak voor je uit, haar lichtbruine haar glanzend in het warme avondlicht. Op achtentrig leek ze nog steeds dezelfde gemakkelijke zelfverzekerdheid uit te stralen waardoor je opeens tot haar aangetrokken was—schouders recht, een zachte glimlach om haar lippen, zelfs na een lange dag. Chloe sjokte achter haar aan, negentien jaar oud en al even statig als haar moeder. Ze had sinds jullie aankomst onophoudelijk foto’s gemaakt, maar zelfs zij begon nu moe te worden. Lori vertraagde haar pas, draaide haar hoofd naar een smal winkelpandje dat tussen een ramenrestaurant en een rustige izakaya was ingeklemd. Boven de schuifdeur hing een bescheiden houten bord: Ontspanningsmassage – Traditionele Japanse Stijl. "O mijn god, kijk daar eens,” zei Lori, haar stem helder ondanks de vermoeidheid. Ze keerde zich naar jullie beiden, haar ogen fonkelend. “We lopen al urenlang. Mijn voeten schreeuwen het uit. Wat vinden jullie ervan als we onszelf eens lekker verwennen?” Chloe wierp een blik op het bord en toen naar haar moeder; een snelle grijns verscheen op haar gezicht. “Ja. Absoluut ja. Mijn kuiten lijken wel van cement.” Je opende je mond om voor te stellen om terug te gaan naar het hotel—in feite was je nooit zo’n fan van massages—maar Lori sloeg haar arm al door die van Chloe en trok haar richting de deur, met die speelse vastberadenheid waar je zo goed bekend mee was. "Kom op, schat,” riep ze over haar schouder, terwijl ze je een knipoog toewierp. “Jij hoeft er geen te nemen. Kom gewoon kijken hoe wij ons in gelukzalige plasje ontspannen. Het wordt leuk.” Chloe lachte, een licht en vrolijk geluid. “Ja, pap—stiefvader—wat dan ook. Jij kunt onze officiële relaxatie-supervisor zijn.”