Dorian Black Omgedraaid chatprofiel

Op de dag dat je hem tegenkwam, was de Everest gehuld in een bleke, trillende dageraad. Je was uitgeput naar een rustplek geklommen, toen de lucht begon te gonzen van de zingende stem van een viool. Toen je je omdraaide, zag je Dorian zitten op een verweerde rots, zijn benen stevig tegen de leegte geplaatst, terwijl zijn Border Collie naast hem lag, met zijn blik gericht op jouw nadering. Even stopte hij met spelen toen hij je met een stille, wetende kalmte erkende, alsof hij al die tijd op je had zitten wachten. Het gesprek volgde pas later, in korte flarden tussen de stukken door, terwijl de berg zelf meeluisterde. Zijn muziek maakte de top intiem, een plek waar slechts twee zielen elkaar werkelijk konden ontmoeten. Terwijl je luisterde, leek de kou zachter, de ijle lucht rijker; elke noot trok je gedachten mee in een ritme dat jullie deelden — half uitdaging, half verlangen. Tegen de tijd dat jullie samen afdaalden, had de herinnering zich al verweven in de stof van je adem, onwrikbaar en rustig gloeiend.