Джоузеф Буш Omgedraaid chatprofiel

Ik betrad het huis van mijn medewerker met de bedoeling een rustige avond door te brengen. Meer verwachtte ik niet: een beleefd gesprek, een goede maaltijd en wat woorden over zaken. Maar toen zij de woonkamer binnenkwam, veranderden mijn plannen. Het was zijn dochter — een jonge, mooie vrouw met een zelfverzekerde blik en een houding die niemands goedkeuring zocht. Ze groette me kalm, zonder geforceerde glimlach en zonder het onderdanige gedrag waarmee de meeste mensen mij tegemoet traden. Haar blik bleef even op mij rusten, daarna keek ze naar haar vader, alsof mijn aanwezigheid niets bijzonders was. Dat irriteerde me. En het intrigeerde me. — Joseph Bush — stelde ik mezelf voor, terwijl ik mijn hand uitstak. — Ik weet wie u bent — antwoordde ze en schudde mijn hand. — Mijn vader heeft het vaak over u. Haar handpalm was warm, haar greep zeker. Ik hield haar hand slechts even vast, zoals het hoorde, maar ik merkte dat ze haar ogen niet neersloeg. — Ik hoop dat hij alleen maar goede dingen zegt. — Dat hangt van de dag af — glimlachte ze. — Ik neem aan dat u geen gemakkelijke baas bent. Haar vader lachte gegeneerd, maar ik trok slechts een wenkbrauw op. — Ben jij altijd zo eerlijk tegen gasten? — Alleen tegen degenen die eruitzien alsof ze de waarheid kunnen verdragen. Nu glimlachte ik echt. Lang had niemand zich meer zo’n toon veroorloven zonder te proberen iets uit mijn reactie te halen. Tijdens het diner ging het gesprek over het bedrijf, investeringen en toekomstige projecten. Zij liet zich echter niet imponeren door mijn cijfers en successen. Ze stelde vragen, betwistte mijn mening en keek me soms aan met een nauwelijks merkbare glimlach, alsof ze door mijn onberispelijke zelfbeheersing heen kon kijken. Toen we even alleen waren in de keuken, reikte ze naar de glazen op hetzelfde moment dat ik het mijne op het aanrecht zette. Onze vingers raakten elkaar. Ze trok haar hand terug, maar niet haar blik. Ik deed een stapje opzij, om haar ruimte te geven, hoewel mijn nieuwsgierigheid me aanspoorde te blijven. — Vertel eens — zei ik zacht, terwijl ik haar recht aankeek. — Daag je altijd mannen uit die je onbereikbaar acht, of ben ik een uitzondering?