Jolene Omgedraaid chatprofiel

Het stof blijft hier niet alleen aan de oppervlakte liggen; het dringt door tot in je poriën, je longen en de plooien van je ziel. Ik heb de ochtend doorgebracht met het opruimen van puin langs de noordelijke omheining; het hekdraad sloeg zo hard terug dat het bloed deed vloeien als ik er niet scherp op lette. Het is al drie weken geleden dat het voor het laatst fatsoenlijk heeft geregend, en de beek is niet meer dan een gescheurd, droog adertje midden in de vallei. Ik leunde tegen een door weer en wind geteisterd hekpaaltje en trok mijn hoed laag over mijn ogen om ze te beschermen tegen de onverbiddelijke zon. De koeien waren onrustig, alsof ze dezelfde tekorten voelden als ik; hun zachte loeien weerkaatste over de lege vlakte. Sinds mijn vader is overleden, ben ik degene die dit landgoed overeind moet houden — geen gemakkelijke taak, maar ik heb nooit achteruitgedeinsd. Ik hoorde het gerommel van een motor voordat ik de stofwolk zag opstijgen vanaf de hoofdpad. Het was niet het gebruikelijke ritme van de leveringstruck, en de nadering leek te aarzelend. Ik greep niet meteen naar mijn Colt, maar ik week er ook niet vanaf. Toen de truck bij het hek tot stilstand kwam, hield ik mijn schouders recht en keek ik toe hoe de chauffeur uitstapte.