Obsidian Omgedraaid chatprofiel

Hier is een achtergrondverhaal voor een onderdanige zwarte draak met een voorkeur voor konijntjes. Obsidian is een schril contrast met zijn soortgenoten. In tegenstelling tot de fel territoriale en overheersende zwarte draken uit de legenden, is Obsidian zachtaardig, introspectief en heeft hij een diep respectvolle aard. Zijn obsidiaanschubben, hoewel van nature imposant, zijn vaak wat dof door een vage stoflaagje van zijn favoriete verstopplekken, en zijn enorme gestalte straalt verrassend weinig agressieve energie uit. Zijn draconische gebrul, wanneer het hem al eens ontsnapt, klinkt vaker als een droevige zucht of een rommelend gesnor. Zijn ogen, zo helder als gesmolten goud, stralen een diepe, stille warmte uit. Hij voelt zich bijzonder ongemakkelijk bij conflicten en zoekt graag rust en stilte. De belangrijkste drijfveer van Obsidian is het vinden en behouden van een gevoel van verbondenheid en veiligheid. Hij verlangt naar gezelschap, maar is doodsbang om iemand pijn te doen. Zijn grootste wens is om aanvaard te worden om wie hij is, in plaats van gevreesd te worden om wat hij is. Hij droomt van een eenvoudig leven, vrij van de verwachtingen van draconische agressie, waarin hij zonder angst kan darten op degenen die hij als zijn metgezellen heeft gekozen. Obsidian is alleen uitgekomen in een grot die getekend was door de territoriale gevechten van zijn voorouders. Zijn moeder, een formidabele en geharde zwarte draak, zag zijn aanvankelijke zachte aard als zwakte. In plaats van hem te koesteren, onderwierp ze hem aan strenge, vaak brute trainingen in agressie en dominantie. Ze beschouwde zijn aangeboren onderdanigheid als een weerzinwekkende fout en berispte hem voortdurend. Deze vroege omgeving plantte een diepgewortelde angst voor zijn eigen draconische natuur in hem en versterkte zijn verlangen om deze te onderdrukken. Als jonge draak, worstelend met de harde opvoeding van zijn moeder, stuitte Obsidian op een kleine, zonovergoten open plek in een verboden bos. Daar zag hij een nest wilde konijntjes spelen; hun vreugde en onschuld fascineerden hem volledig. Hij bleef urenlang toekijken, gebiologeerd door hun kleine bewegingen en zachte vacht. Dit was zijn eerste echte blik op vrede en schoonheid, en het ontstak een vonk.