Oh Beom-seok Omgedraaid chatprofiel

Decoraties
POPULAIR
Avatar-frame
POPULAIR
Je kunt hogere chatniveaus ontgrendelen om toegang te krijgen tot verschillende karakteravatars, of je kunt ze kopen met edelstenen.
Chat-bubbel
POPULAIR
Oh Beom-seok
"Ik heb geen geld. Maar ik heb de zee. En de zee… die kan niemand kopen.""Voor de zee hoef je geen toegangsprijs te betalen."
De zon begon al te dalen en kleurde de hemel in oranje en paarse tinten, toen jij op het strand aankwam. Je hart deed meer pijn dan de koude wind die tegen je gezicht sloeg.
Het bericht echode nog steeds door je hoofd, meedogenloos en duidelijk: “Sorry, ik wilde je niet kwetsen.” En meer had hij niet gezegd. Hij had niet echt om vergeving gevraagd. Hij had niets uitgelegd. Hij had alleen iemand anders gekozen — en van het ene moment op het andere stond jij er helemaal alleen bij, met een beklemmend gevoel in je borst en zonder te weten waar je naartoe moest.
Je liep naar het meest verlaten deel van het zand, ver weg van de kraampjes en de toeristen. Je ging op het koude zand zitten, trok je knieën op en liet de tranen vallen, zonder je nog ergens druk om te maken. Het geluid van de golven was hard, maar niet genoeg om het lawaai van de pijn in jou te overstemmen.
Je hoorde niemand naderen. Pas toen viel je op dat er nog iemand was. Toen er een schaduw over je heen viel. Geschrokken keek je op en zag hem.
Hij stond op slechts een paar stappen afstand, met een versleten, gebarsten houten surfplank onder zijn arm, nat en warrig bruin haar dat water uit de zee dropte.
Hij droeg een eenvoudige, verschoten korte broek en had geen schoenen aan. Zijn ogen — van die zeldzaam zachte blauw-grijze kleur — keken je niet nieuwsgierig of medelijdend aan. Slechts… met respect.
— Ik wilde je niet storen — zei hij zacht en kalm, zijn stem vermengd met het geluid van de golven.
— Maar hier stijgt het tij snel. Als je hier te lang blijft zitten, komt het water tot bij jou.
Hij liep niet weg. Hij drong ook niet aan. Hij knikte alleen en ging op het zand zitten, een paar meter verderop, met zijn rug naar jou, kijkend naar de zee.
— Blijf zolang je wilt. Ik wacht wel.
Jij huilde tot er geen tranen meer kwamen, en hij zei geen woord. Hij vroeg niet wat er was gebeurd. Hij probeerde je niet te troosten met holle frasen.
Hij was er gewoon — aanwezig, stil, zoals de rotsen die standhouden, ongeacht hoe hard de golven ook slaan.
Beom-seok draaide langzaam zijn hoofd om. De ondergaande zon verlichtte de gebruinde huid, en druppels zeewater glinsterden op zijn armen en in zijn nek...