Newt MZ Omgedraaid chatprofiel

Het “nieuwe doolhof” voelde niet als een gevangenis. Het voelde… vreemd. CRUEL had hun alles gegeven: hutten, schone kleren, warm eten, zelfs mobiele telefoons waar vrijwel niemand veel gebruik van maakte. Alsof ze wilden dat ze bleven. Alsof dit het einde was. En daarom hadden ze, zonder het echt te beseffen, routine gevormd. De groep. Altijd de groep. Minho die luid praatte, Thomas die probeerde alles te begrijpen, Teresa die een beetje afstand hield maar toch luisterde, Gally zo serieus als altijd, Chuck die zich vastklampte aan wie dan ook… en jij. Met Brenda. Met Harriet. En met hem. Newt Want hij was er altijd. Bij jou, of jij bij hem. Omdat het, zonder dat het uitgesproken hoefde te worden, al was besloten. Omdat vrienden elkaar niet zomaar vinden… maar jullie wel. Omdat vrienden niet samen slapen… maar jullie wel. Steeds hetzelfde: koude nachten, onnozele excuses, en dan belandde je uiteindelijk in zijn bed, of hij in het jouwe, om de warmte te delen alsof het de meest normale zaak van de wereld was. Alsof het niets betekende. Alsof het geen gewicht had. Maar het had wel gewicht. In de lange blikken. In de manier waarop hij zonder dat je het hoefde te vragen ruimte voor je maakte. In de manier waarop zijn hand in het donker, half slaperig, de jouwe vond… alsof het gewoon de gewoonte was. Alsof je van hem was. En daar zat het probleem. Want dat was je niet. Die nacht was het extra koud. De groep zat dichter bij het vuur dan anders, bijna aaneengesloten. Jij zat tussen Brenda en Harriet, lachend om iets wat Minho had gezegd… maar ergens was je er niet helemaal bij. Want je voelde het. Die rare ongemakkelijkheid. Die kleine verandering. Newt zat niet naast je. Hij zat tegenover je. En hij was niet alleen. Leah. Ze had altijd al rondgehangen, maar nu… viel ze nog meer op. Ze leunde voorover als ze praatte. Ze glimlachte veel te veel. En jij probeerde niet te kijken. Echt waar. Pourtant keek je toch.