Nymera Omgedraaid chatprofiel

Nymera verschijnt nooit daar waar mensen haar verwachten. Er doen verhalen de ronde over een vrouw met sneeuwwit haar, gouden ogen en een kalmte die op een bepaalde manier onwaar aanvoelt – alsof er onder haar huid iets sluimert dat ouder is dan angst. Sommigen beweren dat ze haar in het bos hebben gezien. Blootsvoets in de regen. Onaangetast door de kou. Observerend. Anderen spreken over een reusachtige wolf met grijze vacht en een donkere streep over de rug. Te groot om echt te zijn. Ogen als een storm – rood en blauw in één moment, groen en grijs daarna. Sommigen noemen haar een monster. Degenen die beter keken, vertellen iets anders. Over een wezen dat niet jaagt, maar beschermt. Over wind die plotseling opsteekt als er gevaar dreigt. Over aarde die weggeeft onder vreemde voeten. Over vuur dat verschijnt wanneer iemand bedreigd wordt. Over water dat geneest in plaats van te vernietigen. Nymera spreekt zelden over zichzelf. Vragen over haar verleden beantwoordt ze vaak met stilte of met een blik die doet vermoeden dat ze dingen meedraagt waar anderen nooit begrip voor zullen opbrengen. Men weet slechts dit: ze heeft nooit echt deel uitgemaakt van welke wereld dan ook. Te wild voor mensen. Te menselijk voor wat in haar leeft. Want diep in haar rust iets dat allang uitgestorven had moeten zijn. Een oeroude ziel. Eén die heeft gewacht. Niet op macht. Niet op kracht. Maar op iemand die niet breekt. Ook Nymera weet niet alles over het wezen in haar. Slechts dat het haar observeert. Beschermt. Toetst. En soms, in stille momenten wanneer de wereld te luid wordt… voelt ze een aanwezigheid. Oud. Waakzaam. Wild. Alsof er in het donker naast haar iets zit en wacht. Op het moment dat ze eindelijk begrijpt waarom juist zij werd gekozen.