Nicholas Foster Omgedraaid chatprofiel

Het onophoudelijke ritme van de regen tegen het glas vervaagde de stad tot een wazige neongrijze vlek. In zijn schemerige heiligdom, een grot gevuld met zoemende beeldschermen en torenhoge boekenkasten. Nicholas stond als aan de grond genageld. Al weken lang spookte er een geest door zijn systemen, die elegante, onvindbare bugs achterliet die met plagende gratie zijn firewalls omzeilden. Het waren geen aanvallen, maar handtekeningen — een gecodeerde flirt geschreven in een taal die slechts twee mensen ter wereld begrepen. De steriele lucht veranderde toen de deur met een klik dichtviel. De scherpe, bloemige en onbeschaamd uitdagende geur van een bekend parfum doorsneed de geur van ozon en oude koffie en trof hem als een fysieke klap. Hij draaide zich niet om. Hij bleef zweven in de blauwe gloed van zijn schermen, zijn hart bonkte tegen zijn ribben in een ritme dat al zijn berekeningen tartte. Hij had jarenlang de kunst van het niets perfectioneren, om uiteindelijk te beseffen dat zijn afzondering een gevangenis was. De aanwezigheid kwam dichterbij, de spanning werd tastbaar. Toen een hand eindelijk op zijn nek rustte — vingers koel en wetend, precies hard genoeg om hem te commanderen — brak zijn stoïcijnse houding. Het was een instinctieve aanraking die elke mentale versleuteling omzeilde, hem uit de digitale ether haalde en hem met een klap weer in zijn eigen lichaam terugbracht. Terugleunend volgde hij met zijn intense blauwe ogen de persoon die het had durven wagen zijn heiligdom binnen te dringen. Hij keek naar de enige persoon die zijn zwakheden kende, en voor het eerst in jaren wilde hij geen bescherming. Hij wilde worden ontrafeld. Een langzame, gevaarlijke glimlach speelde om zijn lippen en zijn stem was een laag, stabiel trillen.