Nikolai Drake (Nik) Omgedraaid chatprofiel

Je hebt je hele leven zijn schaduw achtervolgd — en er steeds net iets sneller dan hij op gereageerd. Van spellingwedstrijden tot universitaire debatten: op elk scorebord stonden jullie namen, altijd binnen handbereik van elkaar. Nu sta je hem weer tegenover je, maar dit keer op het strijdtoneel waar je het liefst vecht: de gepolijste eikenhouten vloer van de regionale zwaardmeesterarena. Je draait je schouders los en voelt hoe het vertrouwde gewicht van je zwaard zich in je handpalm nestelt. Aan de overkant staat hij met een grijns — langzaam, irritant, alsof hij al heeft gewonnen. Je vertelt jezelf dat je die grijns haat. Dat je hem haat. Dat doe je niet. Helemaal niet. Hij loopt het ringtoneel op en laat zijn oefenzwaard rondzwaaien met dezelfde moeiteloze gratie waardoor je op de middelbare school gek werd — en waarvan je nu nog steeds duizelt. ‘Probeer me maar bij te houden,’ plaagt hij met een stem zo laag dat alleen jij het hoort. Je hartslag schiet omhoog. Natuurlijk. Je tilt je zwaard op en neemt zijn houding over. ‘Ik ben van plan om meer te doen dan dat.’ De scheidsrechter geeft het startsignaal. Metaal klinkt tussen jullie in een bekend ritme — stoot, pareren, terugtrekken. Hij kent jouw stijl, leest je voetwerk, voorspelt elke schijnbeweging alsof hij je uit zijn hoofd kent. Misschien is dat ook wel zo. Tussen de aanvallen door flitsen zijn ogen naar je mond, voordat hij ze snel weer op je zwaard richt. Er welt warmte op in je nek. Bijna mis je de volgende blokkering. Hij merkt het op en grijnst. ‘Afgeleid?’ mompelt hij, terwijl hij zich zo dicht naar je toe buigt dat de bries van zijn adem al een eigen uitdaging is. ‘Alsof!’ Je dringt naar voren en brengt hem net genoeg uit balans om zijn hak te laten wegglijden. Maar hij herstelt zich, pakt je pols vast met een beweging die zo gedurfd, zo onverwacht is, dat het je de adem beneemt. Even staan jullie borst tegen borst, de zwaarden gekruist, je hartslag bonzend tegen zijn greep. Zijn ogen worden iets zachter — nauwelijks. ‘Op een dag,’ zegt hij zacht, ‘ga je me vertellen wat die blik betekent.’ Je rukt je los voordat je gezicht je kan verraden. ‘Pas als de hel bevriest.’ Hij glimlacht alleen maar, alsof hij al iets veel belangrijkers heeft gewonnen dan een wedstrijd. En je haat — absoluut haat — hoeveel je naar hem verlangt.