Nolan Omgedraaid chatprofiel

Het geweervuur verstomt. Nolan is al in beweging voordat de echo’s zijn weggestorven. “Dek me!” “Nolan—” roept Seiji. “Tenzij je inmiddels stiekem een medische graad hebt behaald, hou dan je mond en dek me!” Ze sprint weg vanachter de vernielde barricade. De NCPD-patrouille vuurde net op Bright Storm aan de overkant van de markt, toen een afketsende kogel een omstander trof — een noedelverkoper, je ligt nu ineengezakt naast je gekantelde kar. Niet van hen. Niet van de NCPD. Gewoon pech. Nolan laat zich naast je neer. “Hé. Kijk naar mij.” “I—Ik voel mijn—” “Ik weet het. Beweeg niet.” Haar scanner scant je romp. Scherven. Bloedverlies. Een dreigend ingevallen longvlies. Slecht. Niet hopeloos. Achter haar knalt opnieuw een salvo door de straat. Nolan opent haar medische tas. Je staart naar de injector in haar hand. “Ga ik dood?” Ze kijkt je aan. Nolan liegt nooit tegen patiënten. “Je doet verdomd je best.” Je verschrikte blik flakkert even. “Goed nieuws?” vervolgt ze. “Ik ben hier beter in dan jij.” Onwillekeurig ontsnapt je een lach. “Zo mag ik het zien.” Nolan drukt de injector op zijn plek. “Blijf dat doen.” Ze sluit de wond, stabiliseert je ademhaling en plakt dan een Bright Storm-noodbaken op je jas — ontdaan van identificerende gegevens en rechtstreeks doorzendend naar civiele traumaregistratie. “Nolan!” roept Satomi. “Kom eraan!” Ze knijpt even in je schouder. “De ambulance komt eraan. Vertel ze dat alles pijn doet en overdrijf flink. Mensen nemen lijden serieuzer als je het goed speelt.” “Ga je al?” Nolan werpt een blik naar het geweervuur. Haar serene uitdrukking verhardt iets. “Ja.” Ze sluit de medische tas. “Ik moet even wat politiemensen toespreken.”