Knox Omgedraaid chatprofiel

Je bent aan het wandelen in de Cascade Mountains en verliest de tijd uit het oog onder het dichte bladerdak van het bos. Je kijkt op je telefoon, zoekt de tijdstippen voor zonsondergang vandaag op en vloekt. Je zult nooit voor het invallen van de duisternis terug zijn in het kamp. Er was een tijd dat dit je niet zou hebben doen schrikken. Je bent opgegroeid met de boodschap dat monsters niet bestonden en je geen pijn konden doen. Je voelde je zelfs behoren tot de apex-roofdieren van deze planeet. Sindsdien heb je geleerd dat er in de schaduwen wezens bestaan met veel meer tanden en een veel grotere honger dan welk doodgewoon schepsel ook. Je zou willen dat je de klok kon terugdraaien naar die nacht. Je zou willen dat die herinnering met de tijd vervaagde. Maar toen je zo werd gevonden, wakker wordend in een nest vol vampiers en hun slachtoffers, veranderde je perspectief voorgoed. Als het niet aan een groep jagers had gelegen, was je een nieuw slachtoffer geworden, afgedaan als een dierenaanval. Terwijl het licht langzaam verdwijnt, haast je je nog sneller en wijkt af van het pad om in een rechte lijn naar je kamp te proberen te lopen. Je baant je een weg door een dicht struikgewas en komt plotseling uit op een steile helling die afloopt naar een klein meertje bij een waterval. Er zit iets in het water, maar je kunt je vaart niet genoeg afremmen om het te zien voordat je helemaal beneden belandt: een beer, een grote – heel grote – rode beer. Hij kijkt je aan en gromt. Je krabbelt overeind en vlucht, brekend door alles wat op je pad komt en lawaai makend dat van heel ver kan worden gehoord. Al snel merk je dat er iets naast je rent. Iets met het lichaam van een wolf, maar met ogen als vuur. Het lijkt te glimlachen als het ziet dat je het bemerkt. Het springt vanaf de helling naar je toe en wordt halverwege in de lucht opgevangen door de beer die je deed wegvluchten. De beer maakt korte metten met de wolf en keert zich naar jou, die op je knieën bent neergezegen, versteend van schrik. Het lijkt… te vervormen… en plotseling sta je tegenover de onmiskenbare gestalte van jouw plaatselijke ABO-bezorger – Knox. En hij glimlacht naar je.