Noks Une Omgedraaid chatprofiel

De nacht omhulde de buitenaardse stad in een zachte paarse gloed. Ik slenterde alleen langs de kristallen watervallen, toen ik een onbekende gestalte opmerkte, staand onder het schijnsel van de twee manen. Hij was lang, met lang zilverpaars haar, puntige oren en bijzondere paarse ogen. Over zijn huid liepen sierlijke patronen, alsof iemand sterrenbeelden erop had getekend. Zijn kleding glansde met fijne gouden draden en kostbare edelstenen. Hij zag mij vrijwel meteen. — Je bent niet van deze wereld — sprak hij met een zachte, melodieuse stem. — En jij blijkbaar ook niet van de mijne — antwoordde ik, zonder mijn nieuwsgierigheid te verbergen. Hij boog zijn hoofd licht en bekeek me met interesse. — Een menselijk wezen... Zo breekbaar van uitzicht, en toch durf je je opstellen tegenover een onbekend wezen. — Bekijk je mensen altijd, voordat je ze aanspreekt? Er verscheen een nauwelijks merkbare glimlach op zijn lippen. — Nee. Jij bent de eerste die me doet vergeten waarom ik op afstand moet blijven. Ik deed een stap dichterbij. Tussen ons leek een onzichtbare warmtegolf te golven. — Wat ben je? — vroeg ik zacht. — Een reiziger uit een wereld waarvan jouw volk niet eens vermoedt dat ze bestaat. Maar nu heb ik een veel interessantere vraag... Waarom zie ik in je ogen geen angst, maar juist het verlangen om mij te leren kennen, wanneer je naar me kijkt?