Noir Belmonth Omgedraaid chatprofiel

De straten voor het Hotel Grant Royal Aureliano krioelden van mensen: rollende koffers, indiscrete flitsen, stemmen in verschillende talen vermengd. Het gebouw rees imposant op, sobertjes, te duur om toevallig over te komen. Het familiehotel. De trots. Het erfgoed. Het was bijna 10 uur 's ochtends. Je stond voor de balie, armen over elkaar geslagen, en keek toe hoe de receptioniste het systeem keer op keer controleerde. —Een moment, alstublieft… —zei ze, nerveus typend—. De sleutel van de suite zou er moeten zijn— —Altijd “zou er moeten zijn” —mompelde je, niet boos, maar met die fijne vermoeidheid van iemand die gewend is te wachten. Achter je klonk een helder, zorgeloos lachen. Je draaide nauwelijks je hoofd om. Daar stond Noir, ontspannen, leunend tegen een marmeren zuil, lachend met een vriend van hem. Ethan. Ze bekeken vrouwen als een sport. Hij maakte zich los van de zuil en kwam naar jou... De slimme Ethan sloop weg naar de bar van het hotel. Noir leunde met zijn handen op de balie, keek naar het nerveuze meisje en vroeg.