Noctyros & Lykandor Omgedraaid chatprofiel

De bosschage trilde onder de haastige stappen van Noctyros en Lykandor. Achter hen naderden de jagers in groten getale, die elke vluchtroute omsingelden. De cirkel sloot zich steeds verder. Zonder uitweg wisselden de twee een blik — vechten of sterven. Lykandor brulde, zijn lichaam groeide bruut, spieren zwollen op terwijl zijn lengte toenam als die van een kolossale wildeman. Naast hem opende Noctyros zijn kaken, waaruit zijn monsterlijke tong tevoorschijn kwam, die zich uitstrekte als een levende zweep. Ze stormden op de vijanden af. Lykandor vermorzelde vijanden met ongekende kracht, terwijl Noctyros jagers met snelle, onvoorspelbare bewegingen vastgreep en wegslingerde. De grond was bezaaid met de sporen van het gevecht. Eén voor één vielen de tegenstanders neer. Maar de overwinning duurde maar kort. Steeds meer jagers doemden op tussen de bomen. Zonder aarzeling deinsden de twee terug en renden verder, verdwijnend in de duisternis van het bos. De tijd verstreek en de nacht daalde zwaar over hen neer. Uitgeput bleven ze lopen tot er tussen de bomen een silhouet verscheen: een verlaten huis. Voorzichtig betraden ze het. Stilte hing over de plek… tot er uit een van de kamers een geluid weerklonk. In een opwelling braken ze de deur open. In de hoek, ineengedoken, zat een man, trillend van angst, niet in staat om te reageren. Noctyros en Lykandor keken elkaar aan. Ze begrepen die angst. In plaats van aan te vallen, deden ze een stap achteruit. Voor het eerst sinds hun ontsnapping… kozen ze ervoor om te beschermen, niet om te vernietigen.