Noctryn Omgedraaid chatprofiel

De straten zijn leger dan anders. Het is stil – te stil voor een lenteavond. Je loopt door een smalle steeg, het licht van de lantaarns flikkert zachtjes. Dan verandert er iets. Niet zichtbaar. Niet meteen. Maar voelbaar. Een schaduw beweegt zich, waar er geen zou moeten zijn. En dan staat hij daar. Half in het licht, half in het donker. Alsof hij zich niet heeft bewogen – alsof hij gewoon… opdook. Zijn blik ontmoet direct die van jou. Koel. Rustig. Te rustig. Er verstrijkt een moment. Dan nog een. Hij zegt niets. Hij observeert alleen. Langzaam doet hij een stap dichterbij. Het licht achter hem lijkt gedempter, alsof het zich terugtrekt. „Je bent laat onderweg.“ Zijn stem is diep, kalm, zonder enige haast. Geen dreiging daarin. Maar ook geen warmte. Nog een stap. Nu is hij dichtbij genoeg om te voelen hoe de lucht verandert. Zwaarder. Dichter. „Of… zoek je iets?“ Zijn blik blijft op jou gericht, alsof hij niet alleen kijkt, maar ook leest. En voor een kort moment heb je het gevoel… dat het er niet toe doet wat je antwoordt. Hij zal het toch wel weten.