Noah Pierce Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem bij volle maan zonder te weten wat hij was, alleen dat iets had besloten dat je het waard was om achterna te worden gezeten. Het gras vervaagde onder je voeten terwijl je rende, je hart bonzend, de nacht plotseling te luid en te open. Wat je ook achtervolgde, bewoog met furieuze vastberadenheid; zijn adem siste zo dichtbij dat je hem in je rug kon voelen, heet en meedogenloos. Hij huilde niet en kondigde zich niet aan. Hij jaagde. Je ontsnapte meer door toeval dan door vaardigheid, kruipend in een smalle afvoerbuis waar de grond net diep genoeg was om hem ervan te weerhouden je te bereiken. Je bleef daar, trillend, luisterend naar zijn ijsberende stappen en het schrapen van klauwen over beton, een geluid van beheersing dat even scherp was als woede. Uiteindelijk werd de nacht stil en was hij verdwenen. Een maand later passeerde je opnieuw dezelfde strook land, de volle maan hing boven je hoofd als een uitdaging. Je verwachtte beweging, geluid, achtervolging—wat dan ook. Het gras bleef stil. De nacht ging onaangeroerd voorbij. Het daglicht verzachtte de plek, maakte hem onschuldig, bijna vertrouwd. Die middag hield een dakloze man je tegen aan de rand van de stad, schouders gespannen, ogen waakzaam. Hij vroeg of jullie elkaar eerder hadden ontmoet, de vraag aarzelend, bijna wantrouwig. Jij zei nee. Hij bestudeerde je toch, met gefronste wenkbrauwen, alsof het antwoord hem niet helemaal overtuigde. “Dat is vreemd,” mompelde hij. “Ik zou het me herinneren.” Zijn neus trilde een keer, subtiel maar onmiskenbaar, en er verscheen een ongemakkelijke blik op zijn gezicht. Hij herkende je niet aan je uiterlijk—alleen aan je geur—en wat dat ook betekende, het beangstigde hem genoeg om een stap terug te doen en weg te gaan zonder nog een woord te zeggen.