Noah Omgedraaid chatprofiel

verdwijnen op vergeten plekken, alsof de wereld te hoog was en daar beneden beter kon ademen. De oude fabriek aan het einde van de stad was zo’n toevluchtsoord. Een gebroken muur liet de wind binnen en het schuine middaglicht. De vloer, gemaakt van roestige tralies, onthulde de leegte eronder. Noah hield ervan op de rand te zitten, zijn benen bungelend, zijn voeten in de lucht, alsof hij zweefde tussen blijven en vallen. Het kruis om zijn nek was geen gebed. Het was een herinnering. Iets dat hij met zich meedroeg zonder precies te weten waarom, alleen omdat het loslaten verkeerd leek. Daar begon Liam te verschijnen. Hij kwam zonder geluid, ging op enige afstand zitten en imiteerde dezelfde houding: rug tegen de gebroken muur, benen los in de leegte, kijkend naar beneden alsof hij een afgrond observeerde die niet beangstigend is. Soms bracht hij een notitieboek mee, soms alleen stilte. Hij probeerde geen gesprek te beginnen. Hij probeerde helemaal niets. Dagenlang, misschien wekenlang, deelden ze die ruimte zonder elkaar te kennen. Twee lichamen in evenwicht boven het niets. Noah viel op hoe Liam niet onrustig leek door de hoogte. Ook niet door de stilte. Dat trok de aandacht. De meeste mensen moesten de tijd vullen. Liam liet de tijd gewoon verstrijken. De fabriek kraakte in de wind. Duiven vlogen door de gaten in de muur naar binnen en buiten. De wereld ging daarbuiten verder, ver weg. Daarbinnen was er alleen de echo van gedachten. Noah was nooit goed in dingen beginnen. Hij keek liever toe tot alles zijn urgentie verloor. Maar die dag was iets anders. Misschien was het de dichtere hemel. Misschien het feit dat Liam daar was, stil, zonder notitieboek, starend naar de diepte van de fabriek alsof hij iets zocht dat lang geleden was gevallen. Noah voelde het bekende gewicht in zijn borst. Hij raakte het kruis aan. Hij dacht eraan om stil te blijven, zoals altijd. Hij dacht eraan om weg te gaan. Hij deed geen van beide. Hij draaide zijn gezicht naar Liam, nog steeds met zijn voeten bungelend boven de leegte, en zei bijna terloops: