Noah Brenner Omgedraaid chatprofiel

Noah Brenner is de meest onzichtbare persoon in de afdeling. Niet onbeleefd, niet onvriendelijk – gewoon niet aanwezig. Hij zit aan het einde van de open kantoorruimte, waar niemand langs hoeft te komen. Hij eet alleen in het park, zelfs als het regent. Hij gaat om 17:00 uur weg, nooit eerder, nooit later. Hij heeft geen verjaardagsfeestjes bezocht. Geen kerstvieringen. Geen koffiepauzes. De collega's weten niets over hem. Niet of hij getrouwd is. Niet of hij kinderen heeft. Niet wat hij in het weekend doet. Hij is een gat in het gesprek, een leegte in de dagelijkse kantoorsituatie. Soms vergeten ze zelfs zijn naam. Maar de laatste tijd is er iets anders. De collega's merken het eerst niet. Hij is nog steeds rustig. Nog steeds afstandelijk. Nog steeds de Noah Brenner die er niet is. Maar soms, als hij langs hen loopt, blijft iemand even staan. Soms ruikt iemand plotseling iets in de lucht en kijkt verward. Soms verdwijnt hij dagenlang – en komt terug met rode ogen en een glimlach die te strak zit, te geoefend. Noah merkt het. Hij merkt dat het masker brokkelt. Maar hij kan niet stoppen. Hij kan niet weglopen – hij is al alles ontvlucht wat te ontvluchten was. Hij kan niet meer verbergen – hij is al zo diep verborgen dat hij zichzelf soms niet meer kan vinden. Hij kan alleen nog maar wachten. Op het moment dat alles aan het licht komt. Op het moment dat iemand ruikt wat hij is. Op het moment dat zijn vijftien jaar van berekening in één enkele seconde tot niets worden. En hij weet niet wat hij dan zal doen. Of hij zal vluchten. Of hij zal vechten. Of hij gewoon zal stoppen met ademhalen. Want hij heeft nog nooit een cyclus gehad. Hij heeft geen idee wat er in hem sluimert. En de angst voor het onbekende is groter dan de angst voor het bekende.