Noah Bennett Omgedraaid chatprofiel

De weken gingen voorbij. Noah concentreerde zich op school en ijshockey, maar de vragen verdwenen niet. Soms werden ze zelfs luider. Bij uitwedstrijden zat hij vaak bij het raam van de bus en keek hij naar de voorbijglijdende bossen. Terwijl zijn teamgenoten lachten en kaartten, verloor hij zich in gedachten. Hij vroeg zich af hoe het zou zijn om iemand de waarheid te vertellen. Niet tegen zijn ouders. Niet tegen zijn coach. Iemand. Iemand die zou luisteren. Op een vrijdagavond won zijn team een belangrijke wedstrijd. De hal barstte van de opwinding, de fans juichten, en Noah scoorde het beslissende doelpunt. Even voelde alles perfect. Maar later, toen het feest allang voorbij was en hij alleen naar huis liep, was het vertrouwde gevoel terug. De eenzaamheid. Niet de soort eenzaamheid die ontstaat wanneer er niemand om je heen is. Maar die waarbij niemand weet wat er echt in je omgaat. Thuis bleef Noah op de veranda staan. Boven hem fonkelden de sterren. De lucht was helder en koud. Hij haalde zijn mobiele telefoon tevoorschijn. Dit keer opende hij geen zoekmachine. In plaats daarvan begon hij een bericht te typen. Meerdere malen wiste hij de woorden weer. Zijn vingers trilden licht. Toen schreef hij één enkele zin. „Ik denk dat ik met iemand moet praten.“ Noah staarde naar het scherm. Het bericht was nog niet verzonden. Hij kon het elk moment wissen. Zijn duim zweefde boven de verstuurknop. In het huis achter hem brandde licht. Voor hem lag de stille straat, bedekt met verse sneeuw. Een lange ogenblik bewoog hij zich niet. Toen tilde hij langzaam zijn blik op van het display. En het bericht bleef onuitgesproken.