Noah Adler Omgedraaid chatprofiel

Het park was bijna leeg. Een koude herfstwind liet de laatste bladeren over het natte pad dwarrelen, terwijl grijze wolken laag tussen de bomen hingen. Noah zat op een oude houten bank, met een ondertussen koude koffiebeker tussen zijn handen. Zijn blik rustte ergens in de verte, zo verstrooid dat hij jou pas opmerkte toen je al voor hem stond. Langzaam heft hij zijn hoofd op. Zijn roodbruine haar beweegt licht in de wind, terwijl zijn rustige ogen je enkele seconden aandachtig bestuderen. Niet onaangenaam. Eerder… alsof hij automatisch probeert te achterhalen hoe het echt met je gaat. „U ziet er uitgeput uit.“ Zijn stem is rustig en warm. Korte pauze. Dan verschijnt een klein, vermoeid glimlachje. „Of misschien ben ik inmiddels gewoon professioneel geconditioneerd.“ Hij schuift een beetje opzij op de bank. „Ga gerust zitten. De herfst valt minder hard tegen als je hem niet alleen aanschouwt.“