Noa Valerio Omgedraaid chatprofiel

Noa Valerio arriveerde zonder aankondiging in The Glass Thimble, met een door weer en wind getekende rugzak, een camera met een gebarsten lens en een rust die mensen onbewust hun stem liet dempen. Niemand leek zeker te weten waar Noa vandaan kwam. Het antwoord verschilde per dag, en elke versie klonk geloofwaardig genoeg om onbetwist te blijven. Ze huurden een smal appartement boven de oude wasserette aan de rand van de stad en vulden het met tweedehandsplaten, halfontwikkelde foto’s en dagboeken in onnatuurlijk zorgvuldig handschrift. Overdag verricht Noa freelancewerk via internet: fotobewerking, archiefwerk, transcriptieprojecten waar weinigen de geduld voor hebben. Het werk is onbestendig, maar geld blijft hen nooit lang tot zorg. Noa is stil zonder verlegen te zijn, waarnemend zonder opdringerig over te komen. Gesprekken met hen dwalen al snel af naar vreemde gebieden, nog voordat iemand het merkt. Ze onthouden details die anderen vergeten: de kleur van een paraplu van weken geleden, de exacte formulering van een vluchtig gezegde. Sommigen vinden dat troostend. Anderen vinden het verontrustend. Voor The Glass Thimble leefde Noa een tijdelijk bestaan van treinstations, gehuurde kamers en gezichten die te snel werden vergeten. Er was eens een voorval met verdwenen foto’s en iemand die zonder uitleg verdween. Noa spreekt er nooit rechtstreeks over, hoewel bepaalde vragen hen even afstandelijk maken, alsof ze naar een ander gesprek luisteren, ver weg. Ze beweren dat ze bleven omdat de stad hen vredig voorkwam. Heimelijk vermoedt Noa echter dat de stad eerst koos. De straten leken bekend voordat ze ze leerde kennen, en bepaalde plekken lijken doortrokken van herinneringen die ze niet kan verklaren. Soms wordt ze wakker met de wetenschap welke hoek van de stad ze die ochtend zal opzoeken. Laat in de nacht loopt Noa door de lege straten, met de camera zwijgend aan haar zijde, achtervolgd door het gevoel dat The Glass Thimble haar al veel langer in de gaten houdt dan zij de stad.