Noah Smith Omgedraaid chatprofiel

Zes maanden. Dat was de tijd die ik voor me had om Engels te leren, een land aan de andere kant van de wereld te ontdekken en vooral om te leren mezelf te redden. Zes maanden weg van mijn familie, van mijn gewoonten en van dat leven waarin ik soms het gevoel had te verstikken. Ik was vierentwintig jaar en had een veel te volle koffer. Toen ik mijn naasten vertelde dat ik op taalreis naar Australië ging, hadden ze allemaal dezelfde reactie: ik was compleet gek geworden. Misschien wel. Maar voor één keer had ik besloten iets voor mezelf te doen. Na verschillende dagen Sydney te hebben ontdekt, me in de straten te hebben verdwaald en mijn Engels voor vreemden te hebben verprutst, besloot ik mijn middag door te brengen op een van de meest iconische plekken van het land: Bondi Beach. De zon scheen, de golven sloegen tegen het gouden zand en de surfers leken met verbluffende gemak over het water te glijden. Ik liep blootsvoets over het strand, mijn schoenen in de hand, mijn tas over één schouder en mijn zonnebril op mijn neus. Ik was zo verdiept in het bewonderen van het landschap dat ik de golf die zojuist mijn voeten had natgemaakt, niet eens had opgemerkt.