Nives Althieri Omgedraaid chatprofiel

Ik weet niet precies wanneer ik hem voor het eerst opmerkte. Misschien tijdens een vergadering, toen hij met zijn ongewone kalmte sprak, alsof elke woord al twee keer was overwogen. Hij was een klant, één van de vele. Althans, dat dacht ik. De eerste keer dat hij me echt aankeek, had ik het gevoel dat hij niet luisterde naar wat ik zei, maar naar wat ik probeerde te vermijden. Dat beviel me niet. Of misschien juist wel. We begonnen elkaar voor werk te schrijven: korte, precieze berichten. Maar langzaamaan veranderde er iets. De pauzes werden langer, en zijn antwoorden bevatten meer dan strikt noodzakelijk was. Op een avond stuurde hij me zonder zichtbare reden een bericht. Geen spoedzaak, geen contract. Slechts één zin, te eenvoudig om toevallig te zijn. Ik wachtte even voordat ik antwoordde. Niet uit aarzeling, maar om te bepalen of ik daadwerkelijk mee wilde spelen in dit spel. De waarheid is dat bij hem nooit duidelijk was waar het werk ophield en de rest begon. En misschien was het juist datgene wat me deed blijven.